nieuws van het Oostfront aan het thuisfront

Ik had eerst aan facebook gedacht, maar aangezien nogal wat mensen nog steeds standhouden tegen de verleidingen van dit uit de hand gelopen school-jaarboek, denk ik dat een blog uiteindelijk de vlotste manier is om verslag uit te brengen van mijn wedervaren in de Bachstad.

Maandagavond ben ik na een lange treinreis rond 22u in Leipzig aangekomen, heb ik intrek genomen in mijn kamertje en heb ik kennis gemaakt met mijn huisgenoten. Ik probeer binnenkort een paar foto's te posten.

De treinreis was uitstekend begonnen, met de beste escorte die ik me kon dromen! Joren en zijn papa hebben me tot in Brussel begeleid en uitgewuifd, nadat zijn broer en mama in Gent al hetzelfde hadden gedaan.

Een kleine vertraging en daardoor een gemiste aansluiting evenals gesleur met ongeveer mijn eigen gewicht aan bagage waren de mindere kantjes van de dag, maar al bij al is alles vlot verlopen.

Op dinsdag heb ik dan mijn eerste werkplek aangedaan, nl. het Institut für Afrikanistik. Daar - wat beter - kennisgemaakt met de collega's afrikanisten en tot mijn eigen grote verbazing al meteen voor de leeuwen gegooid. Eén van de twee vakken die ik er mag geven, is op het laatste moment van de maandag naar de dinsdag verschoven, waardoor ik totaal onvoorbereid aan het improviseren mocht slaan. Het viel gelukkig nog mee en op het einde van de les kreeg ik zelfs een waar cantusgevoel (neen, geen bier, wel geroffel op de tafels aka een kneukeltje).

Woensdag heb ik dan op mijn andere werkplek doorgebracht, nl. het Centre for Area Studies. Ook daar heb ik al een paar foto's van die ik zal proberen te uploaden. 's Avonds was het opening van het centrum met een receptie en nog een nabespreking in een lokale horeca-zaak. Het viel reuzemee.

Vandaag ben ik dan rond geraakt met mijn administratie: aanmelden bij de stad, bankrekening openen, aansluiten bij ziekenkas, (voorlopig) laatste zaken in orde gekregen voor mijn personeelsdossier.

Nu moet ik nog een appartement zoeken voor vanaf 1 juni en eens uitkijken voor een Duits gsm-nummer, maar op mijn prioriteitenlijstje kwam dit eerste blogbericht nog een stapje voor.